Ik ben 74. Ik heb lang genoeg geleefd om de cyclus vaker te zien herhalen dan ik kan tellen. Oorlog, afleiding, angst, ineenstorting — telkens weer verpakt in een nieuwe vlag of slogan. Ik heb gevochten in oorlogen, bloed gezien, geschreeuw gehoord, en geesten mee naar huis gedragen die me nooit helemaal hebben verlaten. Als je nog nooit iemands bloed van je handen hebt moeten wassen, vertel mij dan niets over patriottisme. Je weet niet wat het kost.
Tegenwoordig kijk ik om me heen en voelt er iets fundamenteel verkeerd. Niet alleen politiek. Niet alleen sociaal. De lucht voelt verkeerd. De aarde voelt verkeerd. En ik zeg dat niet zomaar.
Zie je, ik ben niet zomaar een boze oude man met meningen. Ik ben een spiritueel werker. Een medium. Ik werk met voorouders en spirituele gidsen. Ik luister — niet alleen naar het lawaai om me heen, maar naar de zachtere stemmen daaronder. Diegenen die de meeste mensen zijn vergeten hoe ze moeten horen. En laat me je dit vertellen: die stemmen schreeuwen.
De voorouders liegen niet. En wat ze nu zeggen? Het is geen vrede en licht. Het is een waarschuwing. Het is verdriet. Het is woede. Ze hebben dit eerder gezien — rijken die instorten door hun eigen hebzucht, mensen die brandstof worden voor machines die ze niet zelf gebouwd hebben. De geesten zijn onrustig. De sluier is dun. De aarde probeert te spreken, maar we hebben zoveel lawaai om ons heen gebouwd dat we haar niet meer kunnen horen.
En op dit moment wordt de wereld geleid door wat ik noem de Vier Ruiters van de Moderne Apocalyps: Trump, Poetin, Netanyahu, Xi Jinping.
Ze dienen het volk niet. Ze dienen de macht. Ze zijn geen wereldleiders. Ze zijn spelers in een doorgestoken kaartspel, met dezelfde strategie: verdelen, afleiden, domineren.
Trump is het luidst — hij overspoelt de ruimte met onzin zodat niemand helder kan denken. Hij regeert niet; hij vermaakt. Hij liegt zoveel dat mensen het geloof in de waarheid opgeven. En terwijl iedereen ruziet over zijn laatste driftbui, gebeurt de echte schade buiten beeld.
Poetin? Koud, berekenend, opgegroeid in een systeem dat angst aanbidt. Hij speelt oorlog als een schaakspel en knippert niet als stukken vallen.
Netanyahu verschuilt zich achter religie, wakkert oorlog en verdeeldheid aan om aan de macht te blijven — zelfs als dat betekent dat hij de VS in meer bloedvergieten sleept. Hij noemt het verdediging. Ik noem het wat het is: gecreëerde chaos.
En Xi Jinping — de stilste maar misschien wel de gevaarlijkste. Een meester in controle. De meest geavanceerde digitale gevangenis op aarde. Een miljard mensen worden bekeken, beoordeeld, gefilterd en het zwijgen opgelegd.
Deze mannen zijn geen vijanden. Het zijn zakenpartners. Ze blaffen in het openbaar en maken deals achter gesloten deuren. Ze weten dat de echte bedreiging niet elkaar is — maar wij, als we ooit zouden stoppen met in hun trucs te trappen.
En terwijl zij hoog te paard zitten, kreunt de aarde. Het weer is vreemd. De seizoenen veranderen op manieren die niet zouden moeten. De klimaatcrisis komt niet — hij is er al. Maar al die angstzaaierij, al dat politieke theater, is bedoeld om je daarvan af te leiden.
Ze willen niet dat je naar de lucht kijkt, naar de bossen, naar de oceanen. Want dan zou je zien hoe hard ze gefaald hebben. Of erger nog — hoe weinig het hen kan schelen. Je zou je beginnen af te vragen wie er profiteert van de ramp. En dan zou het hele spel kunnen instorten.
Weet je nog wat FDR zei? “We have nothing to fear but fear itself.”
Wel, angst is nu het product. Angst is hoe ze je stilte verkopen. Angst voor immigranten. Angst voor verandering. Angst voor elkaar. Want mensen die door angst worden geregeerd, organiseren zich niet. Ze gehoorzamen. Ze zwijgen. Ze haken af.
En het werkt. Want de meeste mensen proberen gewoon te overleven. De huur te betalen. Hun kinderen te voeden. Niet gek te worden. Ik geef ze geen ongelijk. Ik voel het ook.
Maar de voorouders zijn luid de laatste tijd. Ze vertellen me — en iedereen die luistert — dat we op een breekpunt staan. En het gaat niet alleen over klimaat of politiek of een man met een rode das. Het gaat over rot in de ziel. Over vergeten wie we zijn en waarmee we verbonden zijn. Het land. De geest. Elkaar.
John Lennon zei het goed:
“De arbeiders over de hele wereld hebben geen aangeboren verlangen om oorlog te voeren met elkaar. Ze moeten daartoe bedrogen worden door de sociopaten die er winst uit willen halen.”
Die zin blijft bij me. Ik heb het geleefd. Ik heb gevochten tegen andere arme kinderen in andere uniformen, voor redenen die geen van ons echt begreep. Ik doorzag de leugen te laat. Nu zwijg ik niet meer.
Ik zie het allemaal opnieuw gebeuren — alleen nu met geavanceerdere technologie en mooiere marketing. En ik zal eerlijk zijn: soms ben ik bang om dit überhaupt op te schrijven. Ik denk eraan de VS binnen te reizen, me afvragend of iemand me eruit zal pikken vanwege wat ik heb gepost. Daar zijn we nu. Waar de waarheid vertellen een risico lijkt. Maar zwijgen is erger. Zwijgen is hoe we langzaam sterven.
Dus dit is ik, niet zwijgend.
De Vier Ruiters gaan ons niet redden. Ze zullen alles platbranden en het vooruitgang noemen. Ze blijven zich voeden met verdeeldheid terwijl de wereld zinkt.
Maar er rijst ook iets. Niet vanuit de overheden. Niet vanuit de miljardairs. Vanuit de botten. Vanuit de aarde. Vanuit de gebroken harten van mensen die het zat zijn om gebruikt te worden. Vanuit het gefluister van de voorouders die dit allemaal eerder hebben gezien en weten hoe het eindigt — en hoe het gestopt kan worden.
Als je tot hier hebt gelezen, en je voelt die vonk in je borst — je bent niet alleen. Je bent niet gek. Je wordt wakker.
En misschien begint daar iets nieuws. Kunnen we herrijzen als de Feniks?